Τα στοιχεία στο παρόν δημοσίευμα είναι παλαιότερα των 360 ημερών.Αφήστε την κρίση και πιάστε το(ν)… γάμο
Δημοσίευση | 1 Σεπτεμβρίου 2010
γράφει ο Φώτης Κωστόπουλος
Ποιoς είπε ότι το καλοκαίρι δεν υπάρχουν ειδήσεις;
Ειδικά αυτό το καλοκαίρι. Έχουμε και λέμε: Η Ελλάδα έβαλε τα πρώτα της γκολ σε Μουντιάλ, ενώ γκολ μπήκαν και στο γήπεδο της πολιτικής, με τη δημιουργία νέων πολιτικών φορέων, αριστερά και δεξιά και τις διαγραφές από κόμματα, ενώ τα σενάρια ανασχηματισμού του κυβερνητικού σχήματος, εν όψει της ΔΕΘ, έδωσαν και πήραν.
Είδηση αποτέλεσε ακόμη το ότι δεν είχαμε τις πυρκαγιές προηγουμένων ετών, σε αντίθεση με τον καύσωνα του πληθωρισμού, το θερμόμετρο του οποίου εκτοξεύθηκε κοντά στο 6%. Την ίδια ανοδική τάση επέδειξε και η ένταση στο Αιγαίο, όπου τα τουρκικά ερευνητικά σκάφη αλωνίζουν στα κύματά του. Τέλος, το ΔΝΤ- μεγάλη να είναι η χάρη του- μας προσέφερε και τη δεύτερη δόση του… θαλασσοδανείου.
Όμως πάνω και πέρα από όλα αυτά, το γεγονός που χαρακτήρισε το φετινό καλοκαίρι ήταν και φαντάζομαι θα συμφωνήσετε μαζί μου, ο (τέως) βασιλικός γάμος του Νικόλαου-πρίγκιπα ντε Γκρέτσια, Γλύξμπουργκ κλπ- μετά της κοινής, πλην ξανθιάς, θνητής Τατιάνας Μπλάτνικ του «μοδιστρικού» οίκου Φούρστενμπεργκ. Γάμος που εν μέσω οικονομικής κρίσης, τελέστηκε στη νήσο των Σπετσών, η οποία βρίθει εφοπλιστικών κατοικιών.
Αλλά μη γινόμαστε μίζεροι, ο έρωτας δεν τα λογαριάζει αυτά, ιδιαίτερα όταν δεν τον αφορούν. Αλήθεια, όλοι αυτοί οι τέως πρίγκιπες και βασιλιάδες πώς τη βγάζουν πέρα; Δυσκολεύονται οικονομικά ή μήπως διάγουν τρυφηλή ζωή και, αν ναι, πώς την υποστηρίζουν; Όλο σε δεξιώσεις, γκαλά, κότερα, εξωτικά μέρη και χιονισμένα σαλέ τους βλέπεις, μέσα στο χαμόγελο και την καλή χαρά. Πότε δουλεύουν ή μήπως μας δουλεύουν;
Τέλος πάντων, να ζήσουν τα παιδιά, έτσι κι αλλιώς δεν ευθύνονται για τις… αμαρτίες των γονέων τους, και τους ευχαριστούμε για τις δόσεις γκλίτερ που προσέθεσαν στη μίζερη καθημερινότητά μας.
Μην τα ρίχνουμε όμως μόνο στους εστεμμένους, τέως ή νυν. Η οικογενειοκρατία καλά κρατεί και στους οίκους των πολιτικών μας. Είναι γνωστό ότι αρκεί μια αναδρομή μισού αιώνα για να ανακαλύψουμε έντρομοι πως τα ίδια περίπου επώνυμα πρωταγωνιστούσαν στην τότε πολιτική σκηνή του τόπου. Και μάλλον θα πρωταγωνιστούν και για τα επόμενα πενήντα και βάλε χρόνια.
Πως αλλιώς να προσεγγίσεις το γεγονός ότι στην ποδιά νεοσσών, αλλά «κληρονομικά» ισχυρών, πολιτικών σφάζονται κόμματα, δήμαρχοι και κοινοτάρχες; Πώς όμως γίνεται να θεωρείται κάποιος ικανός και άξιος πολιτικά, μόνο από το όνομά του; "Λεπτομέρειες", θα πει κάποιος αφού συνεχίζουμε να ζούμε στην εποχή του «Γκόρτσου».
Δημοσίευση | 1 Σεπτεμβρίου 2010