Ο φίλος μου ο Γιάννης γελάει κάθε φορά που γίνεται αυτό, και όντως η σύμπτωση μοιάζει σατανική. Βλέπετε όποτε συντελείται μια συγκεκριμένη εξέλιξη στην προσωπική μου ζωή, λες και κάποια υπερκόσμια δύναμη με τραβάει για οινο-τουρισμό στη Βόρεια Ελλάδα! Γι άλλη μια φορά λοιπόν, ετοιμάζω (ζεστά) ρούχα, κάμερες, κλπ και βάζω ξανά πορεία για τους Δρόμους του Κρασιού της Βόρειας Ελλάδας.

Κάνει λάθος όποιος πιστεύει ότι ο οινοτουρισμός είναι καλοκαιρινό, άντε ανοιξιάτικο, "σπορ". Απεναντίας, μέρος της μαγείας της συγκεκριμένης κατηγορίας θεματικού τουρισμού είναι και το γεγονός ότι απλά δεν έχει εποχή. Ειδικά όταν μιλάμε για προορισμούς στη Βόρεια Ελλάδα, με τα γεμάτα ερυθρά της κρασιά και την πλούσια χειμωνιάτικη κουζίνα της, ο χειμώνας είναι από τις ιδανικότερες εποχές για να ανακαλύψει κανείς τις ομορφότερες, άγνωστες πτυχές του τόπου, μέσα από τα κρασιά και τις γεύσεις του. Αυτή τη φορά το πρόγραμμα αφορά σε μια διαδρομή με στάσεις στη Νάουσα, την Καβάλα, και βέβαια στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη, για καλό φαγητό και την απαράμιλλη Σαλονικιώτικη διασκέδαση!...

Από βδομάδα, λοιπόν, στην πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία που έχω στα άμεσα πλάνα μου για τις σελίδες του TeLeGourmet, προσθέστε και κάποιες εντυπώσεις από το επικείμενο αυτό ταξίδι, με επίκεντρο μια επίσκεψη σε ένα πασίγνωστο οινοποιείο με... βιβλικές προεκτάσεις (και ο νοών νοείτω...)!

Μέχρι τότε, να έχετε όλοι ένα Καλό Σαββατοκύριακο και να θυμάστε ότι ένα μπουκάλι καλό κόκκινο κρασί είναι το καλύτερο αντίδοτο στο τσουχτερό κρύο, αλλά και στη γενικότερη μιζέρια, αυτών των ημερών...

Σήμερα είχα σκοπό να ασχοληθώ με τη διεθνή θεματολογία. Στην αρχή είπα να γράψω για την Αυστραλία που εδώ και λίγες ώρες που ξημέρωσε γιορτάζει την Εθνική της Επέτειο ως χώρα και τα Shiraz θα ρέουν σαν άφθονα. Έπειτα το μετάνιωσα και σκέφτηκα να γράψω για τη Σκωτία, που απόψε γιορτάζει τη μνήμη του εθνικού της ποιητή Robert Burns, οπότε το παραδοσιακό μενού της βραδιάς περιλαμβάνει τοπικά πιάτα όπως το haggis, και βέβαια μπόλικο malt whisky. Και ύστερα έλαβα ένα βραδινό τηλεφώνημα από τον φίλο μου τον Χρήστο τον Αϊβαλή, και η Ελληνικότητα του θέματος αυτού του post "κλείδωσε", χωρίς δεύτερη σκέψη.

Τα νέα, λοιπόν, από τη Νεμέα και το Κτήμα Αϊβαλή είναι πολύ ευχάριστα και έχουν να κάνουν με την εξαγωγική του δραστηριότητα, η οποία τελευταία έχει αυξηθεί κατακόρυφα. Απόψε μάλιστα ο Χρήστος μου τηλεφώνησε κατενθουσιασμένος, λόγω των τελευταίων συμφωνιών του Κτήματος με μεγάλες εταιρείες εισαγωγής Ελληνικών κρασιών που δραστηριοποιούνται στις ΗΠΑ. Η πιο πρόσφατη από αυτές είναι με την εταιρεία Dionysos Imports που έχει έδρα στην Πρωτεύουσα, Washington DC, και αφορά στην εξαγωγή μίας αρκετά ευρείας γκάμας κρασιών του Κτήματος Αϊβαλή, η οποία δεν περιλαμβάνει μόνο κρασιά Νεμέα ΟΠΑΠ, με επίκεντρο το Αγιωργίτικο. Έτσι, καθ' οδόν για τις ΗΠΑ θα βρίσκονται σύντομα το βιολογικό Ασύρτικο, το ροζέ από Αγιωργίτικο και Cabernet Sauvignon, καθώς και το ερυθρό χαρμάνι από Cabernet Sauvignon και Merlot. Εννοείται, βεβαίως, ότι η παραγγελία περιλαμβάνει και το Μονοπάτι, καθώς και το θρυλικό "4", γεγονός που από μόνο του είναι κοσμοϊστορικό!

Ομολογώ ότι, παρά την φιλική μου σχέση με το Χρήστο, κάποια από αυτά τα κρασιά δεν τα έχω δοκιμάσει ο ίδιος. Αυτό όμως θα αλλάξει σύντομα, γιατί έχω σκοπό να κατέβω στη Νεμέα για να τα δοκιμάσω, αλλά και για να τον συγχαρώ κατ' ιδίαν γι αυτή τη μεγάλη του επιτυχία. Α, σύντομα επίσης θα μοιραστώ μαζί σας και μία σπουδαία είδηση σχετικά με την οικογένεια Αϊβαλή - αν αυτό σας ιντριγκάρει, κάντε λίγη υπομονή και θα ενημερωθείτε πρώτοι, την κατάλληλη στιγμή!...

Όχι, δεν αναφέρομαι στις καιρικές συνθηκες πάνω από τον διασημότερο αμπελώνα της Γαλλίας. Αντιθέτως, σε κάτι που όλοι μπορούμε να καταλάβουμε - για να μην πω ότι όλοι περιμέναμε ότι θα γίνει. Κάτω από την βαριά σκιά των παγκόσμιων εξελίξεων, λοιπόν, η πίεση προς τους οινοποιούς του Bordeaux έρχεται από την Ανατολή και, αυτή την φορά, είναι αφόρητη...

Διαβάζω το προχτεσινό άρθρο της φίλης και συναδέλφου Suzanne Mustacich, η οποία ζει μόνιμα στο Bordeaux και γράφει ανταποκρίσεις για το Αμερικάνικο περιοδικό Wine Spectator. Το άρθρο έχει τίτλο "Έσκασε η Φούσκα του Bordeaux;" και αναφέρεται στις έντονες πτωτικές τάσεις στη ζήτηση και τις τιμές των μεγάλων κρασιών της ζώνης. Σύμφωνα με το άρθρο, οι τιμές των πρωτο-κλασάτων Châteaux Lafite Rothschild και Mouton-Rothschild του 2008, οι οποίες είχαν αμφότερες ειδικές ετικέτες για να προσελκύσουν τους εύπορους οινόφιλους της Κίνας, μειώθηκαν κατά ποσοστό 43% μέσα στο 2011. Αντίστοιχα, εκλεκτές ετικέτες της πολυσυζητημένης εσοδείας του 2009 υπέστησαν σοβαρές πτώσεις που ξεπέρασαν το 25%, μόνο στο τελευταίο εξάμηνο του περασμένου χρόνου. Επιπλέον, οι πολυαναμενόμενες δημοπρασίες των μεγάλων οίκων Sotheby's, Acker Merrill & Condit και Zachys που έλαβαν χώρα τελευταία στο Hong Kong απέφεραν εμφανώς μειωμένα κέρδη σε σχέση με πέρυσι (18.71 εκατομμύρια δολλάρια τον Ιανουάριο του 2012, σε σχέση με 34.59 εκατομμύρια δολλάρια τον ίδιο μήνα του 2011).

Ο βασικότερος λόγος πίσω από όλα αυτά είναι βεβαίως η παγκόσμια κρίση, σε γενικότερο επίπεδο, αλλά κυρίως η αλλαγή της στάσης των Κινέζων καταναλωτών απέναντι στους οινοποιούς του Bordeaux, σε ειδικότερο. Συγκεκριμένα, η επικείμενη οικονομική ύφεση στην Κίνα, που σχετίζεται στην φούσκα του real estate που αναμένεται να σκάσει στη χώρα από στιγμή σε στιγμή, έχει κάνει τους Κινέζους αγοραστές οίνου πολύ πιο επιφυλακτικούς και σίγουρα πιο "μαζεμένους" σε σχέση με κάποτε - όχι πολύ παλιά - όταν αγόραζαν τα πάντα σε τρελλές τιμές. Όπως είπα στην αρχή, όσοι έχουν παρακολουθήσει το θέμα από κοντά ελάχιστα παραξενεύονται από αυτές τις εξελίξεις. Οι Μπορντωλέζοι τα τελευταία χρόνια έδιναν "γη και ύδωρ" στους Ασιάτες επισκέπτες στα οινοποιεία τους και υποψήφιους αγοραστές (το έχω δει πολλές φορές με τα μάτια μου), από την άλλη μεριά, όμως, "έβγαζαν" τα κρασιά τους στην αγορά σε αστρονομικές τιμές, βασιζόμενοι στην γαλαντομία των τελευταίων. Απ' ότι φαίνεται, όμως, το πάρτυ μάλλον οδεύει προς το τέλος του...

Αν πω ότι στενοχωριέμαι, θα είναι ψέμματα. Απεναντίας, βλέπω με αισιοδοξία άλλη μια θετική πλευρά της κρίσης, που θα φέρει υποχρεωτικά την διόρθωση στις στρεβλώσεις της παγκόσμιας αγοράς, και θα κάνει κάποια μεγάλα κρασιά πιο προσιτά στους απλούς οινόφιλους που μπορεί να μην διαθέτουν μεγάλα επενδυτικά portfolio, κατά πάσα πιθανότητα όμως θα τα εκτιμήσουν περισσότερο...

Θα συνεχίσω να παρακολουθώ το θέμα από κοντά, γιατί έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Καλώς εχόντων των πραγμάτων θα πάω κατά την άνοιξη στο Bordeaux, και έχω μεγάλη περιέργεια να μάθω από πρώτο χέρι πως αντιμετωπίζουν οι ίδιοι οι οινοποιοί αυτές τις εξελίξεις. Εν τω μεταξύ, όποιος επιθυμεί να ενημερώνεται για την πορεία των αξιών των μεγάλων κρασιών του Bordeaux (και όχι μόνο) σε τακτική βάση, μπορεί να το κάνει παρακολουθώντας τον δείκτη Liv-ex (The Fine Wine Exchange) στο internet, στη διεύθυνση www.liv-ex.com.

Είμαι σίγουρος ότι πλέον είμαστε όλοι ενήμεροι, οπότε απλά υπενθυμίζω. Την Δευτέρα 16 Ιανουαρίου τα ΒορΟινά, η αγαπημένη έκθεση των κρασιών του βορειοελλαδίτικου αμπελώνα, κατεβαίνει για 8η χρονιά στην Αθήνα.

Στην εκδήλωση συμμετέχουν τα 37 μέλη της Ένωσης Οινοπαραγωγών του Αμπελώνα της Βόρειας Ελλάδας, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να δοκιμάσει παλαιές και νέες ετικέτες, καθώς και τα πρώτα δείγματα του τρύγου 2011. Στο ίδιο πλαίσιο, μάλιστα, διοργανώνεται και μία πολύ ενδιαφέρουσα δραστηριότητα που αξίζει να σημειώσετε και να μη χάσετε: από τις 6 ως τις 8 το απόγευμα, θα διεξαχθεί Διαγωνισμός Γευσιγνωσίας Μονοποικιλιακών Βορειοελλαδίτικων Κρασιών, και οι νικητές θα βραβευτούν σε τελετή που θα ακολουθήσει, με έπαθλα ειδικές μεγάλες εμφιαλώσεις κρασιών των μελών της ένωσης!

Τα ΒορΟινά 2012 θα φιλοξενηθούν στην αίθουσα «Grand Ballroom» του Ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία, με ωράριο 12:00-18:00 για τους επαγγελματίες (είσοδος με πρόσκληση) και 18:00-22:00 για το οινόφιλο κοινό (είσοδος €5). Για περαιτέρω λεπτομέρειες και πληροφορίες: Οίνοι Βορείου Ελλάδος, τηλ. 2310-281617, www.winesofnorthgreece.gr.

Όσοι με παρακολουθείτε, είμαι σίγουρος ότι έχετε καταλάβει το πάθος μου (προσωπικό και επαγγελματικό) για τον οινοτουρισμό. Τον θεωρώ μία από τις ευγενέστερες και πιο ενδιαφέρουσες κατηγορίες θεματικού τουρισμού και πιστεύω ότι, όταν γίνεται σωστά και οργανωμένα, δίνει στον τουρίστα την ευκαιρία να γνωρίσει την ιστορία, τις παραδόσεις, τις συνήθειες και την κουλτούρα ενός τόπου με τον απολαυστικότερο τρόπο.

Για την περίπτωση της Ελλάδας, δε, θεωρώ την ανάπτυξη του οινοτουρισμού "μονόδρομο", όχι (απλά και μόνο) για να γνωρίσουν οι οινόφιλοι όλου του κόσμου τους οινο-γαστρονομικούς θησαυρούς της πατρίδας μας, αλλά κι επειδή μπορεί να δώσει μία νέα πνοή και ώθηση στον Ελληνικό τουρισμό, που όλοι θεωρούμε την "βαριά βιομηχανία" μας. Κι αν όλα αυτά ακούγονται ρομαντικά και αφελή, ας το δούμε λίγο πιο σοβαρά και με νούμερα...

Στα τέλη του περασμένου έτους, το Αμερικάνικο περιοδικό Wine Enthusiast ανακήρυξε την Πολιτεία της Virginia ανάμεσα στους 10 κορυφαίους οινο-τουριστικούς προορισμούς για το 2012. Στη λίστα υπάρχουν άλλοι δύο προορισμοί στην Καλιφόρνια (Santa Barbara και Napa Valley) κι από ένας στην Ιταλία (Veneto), τη Γαλλία (Καμπανία), τη Γερμανία (Mosel Valley), την Ισπανία (Priorat), την Ουγγαρία (Tokaj), τη Χιλή (Colchagua Valley) και τη Νέα Ζηλανδία (Central Otago). Όλοι αυτοί οι προορισμοί αποτελούν "must" για τον κοσμογυρισμένο οινοτουρίστα (κάποιοι είναι πιο κλασικοί, άλλοι πιο... ψαγμένοι), εγώ όμως θέλω να εστιάσω στη Virginia. Και θα καταλάβετε το γιατί.

Είχα τη χαρά, πριν κάποια χρόνια, να γνωρίσω δύο οινοποιούς από τη Virginia, τον David King και τον Λουίζο Παπαδόπουλο (ναι, υπάρχει και ένας επιτυχημένος Έλληνας ανάμεσά τους). Τους γνώρισα στην Ελλάδα γιατί δυστυχώς δεν έχω επισκεφθεί τη Virginia ακόμα. Έχω δοκιμάσει όμως κάμποσα από τα κρασιά των δύο οινοποιών και έχω μία πρώτη άποψη πάνω στο θέμα. Συζητώντας κανείς μαζί τους, καταλαβαίνει στην πράξη την τεράστια σημασία που παίζει η σωστή στρατηγική, το marketing και η καλή οργάνωση στην ανάπτυξη του οινοτουρισμού στην εγχώρια και στη διεθνή αγορά.

Η Virginia των 200 οινοποιείων, λοιπόν, και των πολλών φυσικών αξιοθέατων, δίνει εδώ και καιρό τεράστια έμφαση στον οινοτουρισμό. Ο ίδιος ο Κυβερνήτης της Πολιτείας έχει δηλώσει ότι τον θεωρεί στοιχείο-κλειδί για την στρατηγική ανάπτυξης του τόπου, καθώς δημιουργεί θέσεις εργασίας και φέρνει πολύτιμους ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους, σε μια περίοδο που και οι δύο είναι κάτι παραπάνω από πολύτιμοι. Όσο για τους ίδιους τους οινοποιούς, αυτοί έχουν αναγάγει την οινο-τουριστική φιλοξενία σε επιστήμη, επινοώντας συνέχεια τρόπους να προσφέρουν στους επισκέπτες εμπειρίες που θα τους μείνουν αξέχαστες. Μάλιστα δεν είναι λίγοι οι παραγωγοί που έχουν επιτύχει τέτοια επίπεδα επισκεψιμότητας, ώστε να είναι σε θέση να διαθέτουν τα κρασιά τους αποκλειστικά από τα οινοποιεία τους, χωρίς να χρειάζεται να μπουν στο κανάλι του χονδρικού και του λιανικού εμπορίου. Τέλος, αρκεί να περιηγηθεί κανείς λίγο στην ιστοσελίδα του κλαδικού οργάνου των οινοποιείων της Virginia (www.virginiawine.org) για να εκτιμήσει το βάθος και τη λεπτομέρεια της οργάνωσης (και να ζηλέψει θανάσιμα, στην περίπτωσή μου τουλάχιστον...).

Και τώρα ας μιλήσουμε με νούμερα, όπως είπα στην αρχή: Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, το 2010 ο τουριστικός κλάδος γενικά συνεισέφερε 19 δισ. δολλάρια στην οικονομία της Virginia, υποστήριξε περισσότερες από 204.000 θέσεις εργασίας και πλήρωσε 1.3 δισ. δολλάρια σε τοπικούς και πολιτειακούς φόρους. Υπολογίζεται, αν και τα αποτελέσματα μίας πιο εξειδικευμένης μελέτης θα ανακοινωθούν μέσα στο 2012, ότι ο οινοτουρισμός συμβάλλει στην συνολική αυτή προσπάθεια σε ποσοστό 10%! Α, και για όποιον αναρωτιέται για την ευρύτερη οινική δυναμική της Virginia, έχω κι άλλα νούμερα: Πρόκειται για την 5η οινοπαραγωγική Πολιτεία των ΗΠΑ, η οποία μάλιστα το 2011 σημείωσε πωλήσεις-ρεκόρ (462,000 κιβώτια κρασιού), αυξημένες κατά 11% από το προηγούμενο έτος.

Δεν σκοπεύω να κλείσω με παραινέσεις του τύπου "μακάρι να κάναμε τα ίδια κι εμείς" κλπ - ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του μόνος του. Απλά μου φαίνεται θα αρχίσω να οργανώνω κανένα ταξιδάκι προς Virginia μεριά. Όχι μόνο γιατί θα περάσω σίγουρα αξέχαστα, αλλά και γιατί έχω πολλά να μάθω από τους φίλους μας εκεί!...

Βλέπω να "παίζει" πολύ χύμα κρασί τον τελευταίο καιρό και δεν μπορώ να πω ότι μου αρέσει. Και ξέρω ότι οι λόγοι αυτής της προτίμησης είναι πρωτίστως οικονομικοί και εν συνεχεία "πατριωτικοί", αλλά θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και απόψεις μου μαζί σας επ' αυτού...

Κατ' αρχάς πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι τα όσα θα ακολουθήσουν παρακάτω αφορούν στις προσωπικές μου προτιμήσεις και πεποιθήσεις. Όπως έχω ξαναγράψει, κουμάντο και κριτική δεν έχω το δικαίωμα να κάνω σε κανενός την τσέπη ή το γούστο, παρά μόνο στου εαυτού μου. Αν μη τι άλλο, ωστόσο, θα ήθελα όσοι προτιμούν το χύμα κρασί να το κάνουν συνειδητοποιημένα.

Τι εννοώ; Πρώτα απ' όλα, μη νομίζετε ότι αγοράζοντας χύμα ενισχύουμε την Ελλάδα, κάποιες οικογενειακές επιχειρήσεις ή τις παραδόσεις μας. Απεναντίας, συντηρούμε ένα παρα-εμπόριο που δρα εις βάρος του Ελληνικού οινικού κλάδου, ο οποίος αποτελεί σήμερα μία από τις ελάχιστες προοπτικές εξαγωγικής ανάπτυξης για τη χώρα μας. Επιπλέον, αγοράζουμε ένα προϊόν αμφιβόλου ποιότητας και προέλευσης (πολλές φορές κάθε άλλο παρά Ελληνικής), το οποίο είναι σχεδόν αδύνατον να μας χαρίσει οποιαδήποτε απόλαυση στο τραπέζι, μαζί με το φαγητό μας. Κι αν ένα "κιλό" χύμα κρασιού αποτελεί την οικονομικότερη λύση σε μια ταβέρνα ή ένα εστιατόριο, σας (προ)καλώ να σκεφτείτε τις πολλές εκατοντάδες τοις εκατό σε περιθώριο κέρδους που ο εστιάτορας "βγάζει" από αυτό, καθώς το αγοράζει "τσάμπα" και - επιπλέον - δεν χάνει ούτε σταγόνα (ο νοών νοείτω...).

Παρεμπιπτόντως η φωτογραφία που συνοδεύει αυτό το post τραβήχτηκε το Σεπτέμβριο που μας πέρασε, στον δρόμο που ενώνει το Άργος με τη Νεμέα ("...of all places!...", που θα έλεγαν και στην παλιά μου γειτονιά). Στον πάγκο, που ανήκε σε ένα συμπαθέστατο ζευγάρι παππου-γιαγιάς, τα κρασιά λιάζονταν ολημερίς (στα πλαστικά μπουκάλια που βλέπετε) ανάμεσα στις ντομάτες και τα Αργείτικα πεπόνια και πωλούνταν προς 3 ευρώ "το κιλό". Η μόνη πληροφορία που ο παππούς και η γιαγιά είχαν να δώσουν σχετικά με το κρασί ήταν ότι ήταν "από δω, δικά μας". Όταν δε τα δοκίμασα, μπορώ να σας πω ότι δεν υπήρχε καμία διαφοροποίηση (πέραν του χρώματος) ανάμεσα στο άσπρο, το ροζέ και το "μαύρο". Όλα ήταν το ίδιο δυσάρεστα, όχι μόνο λόγω της οξείδωσης που τους είχε προκαλέσει το "βράσιμο" από τον ήλιο μέσα στο πλαστικό, αλλά και επειδή εξ αρχής φτιάχτηκαν για να είναι αδιάφορα και απλά για να "γεμίσουν" ποτήρια, με μοναδικούς στόχους να βοηθήσουν κάποιες μπουκιές να "κατέβουν" πιο εύκολα, και να αφήσουν το (άτσαλο) αλκοόλ να φέρει την πολυπόθητη λήθη μετά το φαγητό.

Μη με παρεξηγήσετε... Δεν λέω ότι εγώ ποτέ δεν θα πιω χύμα κρασί. Απεναντίας, δεν έχω κανένα πρόβλημα να το παραγγείλω σε ταβέρνες και μεζεδοπωλεία όπως Το Καφενείο, όπου ξέρω από που προέρχεται και έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στις συνθήκες κτήσης και συντήρησης. Όποιος θέλει πάσει θυσία να πιει χύμα κρασί, μπορεί να το αναζητήσει στις ποιοτικές, επώνυμες εκφάνσεις του, σε συγκεκριμένες κάβες αλλά και εστιατόρια. Και αναφέρομαι σε χύμα κρασί που πωλείται από επώνυμους (και συχνά γνωστούς σε όλους μας) οινοποιούς, σε ασκούς νέας γενιάς, τεχνολογίας που διασφαλίζει την φρεσκάδα, τα αρώματα και την καλή κατάσταση του περιεχομένου, μέχρι την τελευταία σταγόνα.

Πρέπει όμως επίσης να ξέρετε ότι μία μεγάλη μερίδα των Ελλήνων οινοποιών, εξαιτίας της κρίσης, α) έχουν αναθεωρήσει (βλ. μειώσει αισθητά) τις τιμές σε πολλές από τις ετικέτες τους ή/και β) έχουν κυκλοφορήσει ειδικές ετικέτες σε τιμές πρωτόγνωρα χαμηλές, που ξεκινούν από επίπεδα όπως €3,30 στα ράφια των σούπερ-μάρκετ. Και μπορεί τα συγκεκριμένα κρασιά να μην μας αφήσουν άφωνους, ούτε να μας ανοίξουν νέους οινικούς ορίζοντες, ωστόσο αγοράζοντάς τα ενισχύουμε έναν κλάδο που αυτό τον καιρό έχει σίγουρα την ανάγκη μας, τα πίνουμε γνωρίζοντας ότι έχουν οινοποιηθεί σε οργανωμένα οινοποιεία βάσει συγκεκριμένων διαδικασιών, και βέβαια οποιοδήποτε σχόλιο - καλό ή κακό - μπορεί να έχει ως αποδέκτη έναν επώνυμο οινοποιό, και όχι τον συμπαθέστατο παππού ή τη γιαγιά που βγάζουν το μεροκάματο στην άκρη ενός επαρχιακού δρόμου.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω για το συγκεκριμένο θέμα. Προσωπικά ήμουν, είμαι και θα είμαι οπαδός του επώνυμου εμφιαλωμένου κρασιού. Αν θα πιω μη εμφιαλωμένο, θα το κάνω σε περιπτώσεις - και μέρη - όπου εμπιστεύομαι αυτόν που θα μου το πουλήσει/σερβίρει. Σε διαφορετική περίπτωση, προτιμώ να περάσω μια χαρά πίνοντας μία μπύρα ή ακόμα και ένα αναψυκτικό με το φαγητό μου. Σε τελική ανάλυση, η ζωή είναι πολύ μικρή για να την σπαταλάμε πίνοντας κακό κρασί...

Το 'χω σίγουρο, θα με πείτε τρελλό που γράφω για μπύρες μες στο καταχείμωνο. Με μία ιδιαίτερη μπύρα, όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Για μία τέτοια οικογένεια έχω να σας πω, λοιπόν, για τις μπύρες Donkey από τη Σαντορίνη, που προσφέρονται για όμορφα κεράσματα και ευφάνταστους γευστικούς συνδυασμούς όλο το χρόνο!...

Οι Donkey Beers είναι προϊόντα της Ζυθοποιίας Σαντορίνης, και δημιουργήματα της ομάδας Θήρα-Μπύρα, μιας παρέας τεσσάρων ταλαντούχων φίλων από ισάριθμα διαφορετικά σημεία του ορίζοντα. Μπορεί οι περισσότεροι από εμάς να ξέρουμε μόνο τον οινοποιό Γιάννη Παρασκευόπουλο, οι υπόλοιποι τρεις, ωστόσο, έχουν τη δική τους δημιουργική συμβολή στο πρωτότυπο αυτό σχήμα. Πρόκειται για τον Boban Κrunic, brewer από τη Σερβία, την Αμερικάνα Majda Anderson, και τον Βρετανό Steve Daniel, έμπορο κρασιών που έχει παίξει αποφασιστικό ρόλο στην αποδοχή του Ελληνικού κρασιού από τη δύσκολη Αγγλική αγορά εδώ και πολλά χρόνια. Μαζί ξεκίνησαν μία αλλιώτικη μικρο-ζυθοποιία στον οικισμό Μέσα Γωνία, στη Σαντορίνη, και φτιάχνουν, εδώ και μερικούς μήνες, ιδιαίτερες μπύρες που έχουν ήδη συζητηθεί πολύ, από afficionados και μη.

Δοκίμασα τις μπύρες μαζί με το Γιάννη και ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από την ασυνήθιστη αρωματική πολυπλοκότητα, γεύση και διάρκειά τους. Απ' ότι μου εξήγησε, αυτά οφείλονται - πέρα από τη δημιουργική τρέλλα της ομάδας - στον Αυστριακό εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, αλλά και στις μοναδικές πρώτες ύλες, όπως τα συγκεκριμένα είδη βύνης από την Γερμανία και την Αυστρία, τα σπάνια είδη Λυκίσκου από την Νέα Ζηλανδία, το Όρεγκον, την Τσεχία και την Σλοβενία, καθώς και οι μαγιές από το Βέλγιο και την Αμερική. Οι δε μπύρες δεν ανήκουν σε μια από τις κλασικές κατηγορίες που ξέρουμε, αλλά είναι μια κατηγορία από μόνες τους, την οποία οι δημιουργοί τους ονομάζουν “Lagered Ale”, μια και συνδυάζουν την ξεδιψαστική φρεσκάδα μιας lager με το βάθος και τον πλούτο ενός ale.

Οι 3 (προς το παρόν, τουλάχιστον) ετικέτες που κυκλοφόρησαν ήδη είναι η Yellow Donkey, μια ευχάριστη ξανθιά μπύρα που είναι πιο κοντά στη lager, με ψημένα αρώματα στη μύτη και ελαφρύ χαρακτήρα, που πίνεται με μεζεδάκια ή και μόνη της, η Red Donkey, μια κόκκινη μπύρα φαγητού με κρεμώδη μύτη που πίνεται σε μεγάλο ποτήρι κρασιού συνοδεύοντας πικάντικα ψητά ή μαγειρευτά πιάτα, καθώς και η Crazy Donkey. Αυτή είναι η (πολύ) limited edition ετικέτα στην οποία κατά καιρούς γίνονται πρωτότυποι πειραματισμοί. Για παράδειγμα, κάποια στιγμή το καλοκαίρι είχαν χρησιμοποιηθεί στην ζυθοποίησή της οινολάσπες Ασύρτικου και όσοι την δοκίμασαν (εγώ δυστυχώς δεν πρόλαβα, η συγκεκριμένη παρτίδα ήταν πολύ μικρή) δήλωσαν εκστασιασμένοι. Στην Crazy Donkey που δοκίμασα εγώ ακολουθήθηκε μια διαφορετική, πειραματική προσέγγιση στον λυκίσκο, ενώ (όχι συμπτωματικά) ο βαθμός πικράδας, που μετριέται σε International Bitterness Units, είναι στο Θεό! Θεωρώ ότι, λόγω των ζυμωμένων αρωμάτων της, η συγκεκριμένη μπύρα ταιριάζει τέλεια με αρωματικά (βλ. βρωμερά, για εμάς τους λάτρεις του είδους), είτε ωμά, είτε ψημένα.

Σημειώνεται ότι οι Donkey Beers είναι όλες αφιλτράριστες και απαστερίωτες, γι αυτό και πίνονται φρέσκιες. Όσο για το κεντρικό στοιχείο της ταυτότητας της ετικέτας, δηλαδή το συμπαθέστατο γαϊδουράκι, αυτό επιλέχτηκε όχι μόνο για να θυμίζει Σαντορίνη, αλλά και για να υπηρετεί το motto της Ζυθοποιία Σαντορίνης, που είναι "Hip-Hoppy Kick-Ass Ales"! Α, και κάτι σημαντικό: το μικρο-ζυθοποιείο είναι επισκέψιμο. Όποιος βρεθεί στη Σαντορίνη το καλοκαίρι μπορεί να δει τις Donkey Beers και τους δημιουργούς τους εν δράσει!

Εν τω μεταξύ, όποιος ενδιαφέρεται να τις απολαύσει ή και να τις σερβίρει στο τραπέζι των Εορτών, μπορεί να επικοινωνήσει με την εταιρεία Οινοχώρος, που τις διανέμει, στο τηλέφωνο 210-4220149.

Στην περσινή μου εξόρμηση στη Δράμα, το καλοκαίρι του 2010, είχα επισκεφτεί το οινοποιείο του φίλου μου Μπάκη Τσάλκου, όπου είχα δοκιμάσει - μεταξύ άλλων - και ένα κρασί που ετοίμαζε με περισσή προσοχή και περηφάνεια: το ερυθρό "Δέκα" του 2008. Χτες το βράδυ είχα το προνόμιο να το δοκιμάσω εμφιαλωμένο, ανοίγοντας ένα από τα πρώτα μπουκάλια της μεγάλης αυτής ετικέτας που έχουν ως τώρα φύγει από το οινοποιείο. Κυρίες και κύριοι, σε αποκλειστική avant-premiere, επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω το Ερυθρό Χ του 2008 από την Οινοποιία Οινογένεσις στη Δράμα!...

Η οικογένεια των ετικετών Δέκα της Οινογένεσις αποτελεί τη ναυαρχίδα του οινοποιείου. Το Λευκό, που είναι βαρελάτο χαρμάνι από Sauvignon Blanc, Ugni Blanc και Semillon, πρωτοπαρουσιάστηκε στα περσινά ΒορΟινά και έκλεψε αμέσως τις εντυπώσεις. Σήμερα, εγώ προσωπικά το θεωρώ ένα από τα πιο αξιόλογα Ελληνικά βαρελάτα λευκά και το προτιμώ σταθερά.

Το ερυθρό Δέκα προέκυψε από σταφύλια που τρυγήθηκαν την ίδια χρονιά, αλλά η διαδικασία ολοκλήρωσής του ήταν πολύ πιο μακροσκελής. Πρόκειται για χαρμάνι από Ξινόμαυρο και Merlot σε αναλογία περίπου 50-50. Οι δύο ποικιλίες τρυγήθηκαν με διαφορά περίπου ενός μηνός (το Merlot πιο πρώιμα), από αμπέλια με προσεγμένη στρεμματική απόδοση, και οινοποιήθηκαν χωριστά. Στη συνέχεια παλαίωσαν επίσης χωριστά σε καινούρια Γαλλικά βαρέλια μεσαίου και δυνατού καψίματος από ξύλο 3 διαφορετικών επιλεγμένων δασών, για 18 μήνες. Κατόπιν χαρμανιάστηκαν, και το κρασί εν τέλει εμφιαλώθηκε τον περασμένο Απρίλιο. Έκτοτε βρίσκεται στην κάβα του όμορφου οινοποιείου του Μπάκη στο Δοξάτο της Δράμας, όπου και ξεκουράζεται υπομονετικά, μέχρι να πάρει το δρόμο του για την αγορά.

Όταν είχα πρωτοδοκιμάσει το Ερυθρό Δέκα 2008 - ανέτοιμο, από το βαρέλι ακόμα - είχα διακρίνει μία όμορφη αρωματική πολυπλοκότητα στη μύτη και το στόμα, που με είχε εντυπωσιάσει. Τώρα που το κρασί είναι ολοκληρωμένο, πλέον, αυτή η πολυπλοκότητα είναι εμφανής, έχει πολύ ενδιαφέροντα πικάντικα χαρακτηριστικά και μία κοσμοπολίτικη έκφραση που ξεπερνάει τα χαρακτηριστικά που τυπικά θα περιμέναμε από τις δύο ποικιλίες ξεχωριστά. Τα αρώματα που μας προσφέρει σε συνεχείς εναλλαγές είναι σκούρα φρούτα, σοκολάτα, καπνός πίπας και γλυκό μπαχάρι, είναι δε φοβερά ενδιαφέρον το γεγονός ότι η μύτη του κρασιού εξελίσσεται - για την ακρίβεια, μεταμορφώνεται - όσο μένει στο ποτήρι, κι αυτό μαρτυρά την περίτεχνη πληθωρικότητά του. Στο στόμα η δομή του είναι απόλυτα ισορροπημένη. Το κρασί είναι στιβαρό και γεμάτο, ωστόσο τόσο σε επίπεδο τανινών, όσο και σε επίπεδο οξύτητας, έχει ένταση χωρίς όμως την παραμικρή "παραφωνία". Η επίγευσή του είναι γλυκιά και μακρά, όπως θα περίμενε κανείς από ένα καλό ερυθρό κρασί.

Και κάποια πιο τεχνικά χαρακτηριστικά: Το Δέκα 2008 είναι, βάσει της νέας οινικής νομοθεσίας, ένας οίνος με Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη (ΠΓΕ) Μακεδονία, με αλκοολικό τίτλο 13.5%. Προορίζεται για βαθιά παλαίωση, αν και πίνεται ήδη ευχάριστα, με το κατάλληλο ταίριασμα φαγητού. Το κρασί είναι πολύ περιορισμένης παραγωγής, γι αυτό και θα κυκλοφορήσει σε αυστηρά επιλεγμένα σημεία λιανικής και εστιατόρια από το νέο έτος. Η λιανική του τιμή θα είναι γύρω στα €23.

Εννοείται ότι πρόκειται για κρασί φαγητού, το οποίο αναδεικνύεται καλύτερα δίπλα σε πλούσια πιάτα με βάση το κόκκινο κρέας. Εγώ το δοκίμασα με σιγοψημένο καρέ αρνιού και ο συνδυασμός ήταν εκπληκτικός. Εκτός από αρνί, θα το πρότεινα σίγουρα για να συνοδεύσει γουρουνόπουλο στο φούρνο ή ένα λαχταριστό κατσικάκι γιουβέτσι. Πριν το απολαύσει κανείς, ωστόσο, θα συνιστούσα μετάγγιση σε καράφα για αερισμό μίας ώρας.

Η Οινογένεσις και ο Μπάκης Τσάλκος, λοιπόν, μας χάρισαν άλλο ένα πολύ αξιόλογο κρασί - όπως άλλωστε μας έχουν συνηθίσει. Οι φίλοι που θα θελήσουν να το αποκτήσουν, θα πρέπει να κάνουν υπομονή λίγο καιρό ακόμα, μέχρι να αρχίσει η διάθεσή του στην αγορά. Κι αυτό είναι το εύκολο της υπόθεσης... Γιατί το μεγάλο δίλημμα θα είναι αν θα επιδείξουν μεγαλύτερη υπομονή για να το παλαιώσουν, ή θα υποκύψουν στον πειρασμό και θα το απολαύσουν άμεσα!...

Διαβάζω τα προγνωστικά του καιρού και ενθουσιάζομαι, γιατί λένε ότι την Κυριακή στη Σαρωνίδα θα έχει 20 βαθμούς και λιακάδα! Όχι βέβαια ότι αν ήταν αλλιώς τα πράγματα θα άλλαζαν τα πλάνα μου... Γιατί αυτή την Κυριακή, το Ξινόμαυρο μας (προσ)καλεί!...

Έτσι όπως σας τα λέω είναι. 20 ετικέτες με πρωταγωνιστή το Ξινόμαυρο μας περιμένουν να τις δοκιμάσουμε, σε μία σπάνια συνύπαρξή τους κάτω από την ίδια στέγη. Ξινόμαυρα από τις ζώνες ΟΠΑΠ του αμπελώνα της Βόρειας Ελλάδας - αλλά όχι μόνο - ανυπομονούν να μας δείξουν την δυναμική της μεγάλης αυτής ερυθρής μας ποικιλίας, τόσο σε επίπεδο παλαίωσης, όσο και σε επίπεδο συνδυασμών με την πλούσια χειμωνιάτικη κουζίνα μας.

Βέβαια τα κρασιά δεν θα κατέβουν στην Αθήνα μόνα τους... Τα συνοδεύουν κάμποσοι οινοποιοί και εκπρόσωποι οινοποιείων, τους οποίους σίγουρα αξίζει να γνωρίσουμε και να ρωτήσουμε όλα όσα θέλουμε να μάθουμε για το Ξινόμαυρο, την ιστορία του, το μέλλον του και τις προοπτικές του εντός και εκτός συνόρων. Ανάμεσά τους δύο καλοί φίλοι, τα δύο "τρομερά παιδιά" στα οποία τόσο η Νάουσα όσο και το Ελληνικό κρασί γενικότερα έχει ποντάρει πολλά για τα χρόνια που έρχονται, ο Κωστής Δαλαμάρας και ο Αποστόλης Θυμιόπουλος.

Όλα αυτά (και άλλα πολλά, η μέρα κρύβει πολλές ευχάριστες εκπλήξεις) θα λάβουν χώρα την Κυριακή 18 Δεκεμβρίου στην Κάβα Λίθοινον στη Σαρωνίδα (Λ. Σαρωνίδας 122 / 22910-60257). Ο ιδιοκτήτης της, ο Γιάννης Βασιλειάδης, μας έχει συνηθίσει σε... μαραθώνιες οινικές δοκιμές με μεγάλο ενδιαφέρον, γι αυτό και βρήκε άλλη μία ευκαιρία να μας καλωσορίσει και να μας περιποιηθεί στην όμορφη κάβα του.

Η είσοδος στην μεγάλη αυτή δοκιμή Ξινόμαυρου είναι ελεύθερη. Οι πόρτες ανοίγουν στις 12 το μεσημέρι και κλείνουν στις 10 το βράδυ (ή όταν φύγει και ο τελευταίος ενθουσιασμένος οινόφιλος). Να μην λείψει κανείς - θα είμαι εκεί και θα πάρω απουσίες!...

Βρε λέτε, παρά τη μιζέρια και τη γκρίνια της εποχής, να περνάμε καλά; Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς το πόσο γρήγορα μοιάζει να περνάει ο χρόνος! Είτε έτσι, είτε αλλιώς, πάντως, το γεγονός παραμένει ότι κυκλοφορεί σύντομα ο εορταστικός Οινοχόος, και σας ενημερώνω εγκαίρως για να μην τον χάσετε.

Στις 16 του μήνα, λοιπόν, ημέρα Παρασκευή, ο Οινοχόος του Δεκεμβρρίου θα είναι στα περίπτερα. Όχι μόνο στο νέο, πλούσιο και μοντέρνο format του, αλλά και με εμφανώς εορταστική εμφάνιση - και ύλη. Γεμάτος με δοκιμές, προτάσεις, συνταγές και ιδέες δώρων για τις Γιορτές, αλλά και χειμωνιάτικη θεματολογία, γιατί οι επόμενοι δύο μήνες φέρνουν κρύο και ζητούν όμορφη παρέα, νόστιμο φαγητό και καλό κρασί.

Και επειδή πολλοί φίλοι με ρωτούν πώς πήγε το νέο εγχείρημα του Οινοχόου, να κυκλοφορεί δηλαδή μόνος του στο περίπτερο και όχι μαζί με την Καθημερινή, είμαι στην ευχάριστη θέση να σας πω ότι τα αποτελέσματα από το πρώτο τεύχος ξεπέρασαν κάθε προσδοκία μας! Ήταν μια τολμηρή απόφαση σε μία δύσκολη εποχή, η οποία δικαιώθηκε απόλυτα από την αγάπη των πιστών μας αναγνωστών, αλλά και από την προτίμηση των πολλών καινούριων φίλων που τον αγκάλιασαν!

Για όλους αυτούς - εσάς, δηλαδή - ο Οινοχόος φέτος επιφυλάσσει ένα όμορφο δώρο για τις Γιορτές, αλλά και για όλο το χρόνο. Έτσι, ο εξαιρετικά επιτυχημένος και απίστευτα δημοφιλής Οδηγός Οίνου που εκδίδουμε κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, φέτος δεν θα πωληθεί ως ένα ξεχωριστό βιβλίο, αλλά θα διατίθεται δωρεάν μαζί με το τεύχος του Δεκεμβρίου, για να σας κάνει συντροφιά και να σας συμβουλεύει σε κάθε οινική σας αναζήτηση το χρόνο που έρχεται.

Από τη δική μου πλευρά - και πένα - εγώ στον Οινοχόο του Δεκεμβρίου συνεχίζω την ενασχόλησή μου με το θέμα "δρύινο βαρέλι", το οποίο θεωρώ πολύ σημαντικό και εξαιρετικά ενδιαφέρον για όλους. Στον δε Οδηγό, πέρα από τις πολλές επιλογές όλων μας, εγώ σας ετοιμάζω προτάσεις για το κρασί του κάθε μήνα του 2012, καθώς και την απόλυτη ενημέρωση για τον τρύγο του 2011 στην Ελλάδα, για να ξέρετε τι να περιμένετε από την τελευταία οινική εσοδεία. Επιπλέον, καθώς ο Οδηγός φέτος επιμένει Ελληνικά στις επιλογές και τις προτάσεις του, έχω ετοιμάσει και μία λίστα ετικετών από τον διεθνή αμπελώνα, με σταθερές αξίες και νέες αφίξεις, για όσους θέλουν να γνωρίσουν (και να δοκιμάσουν) κάποιες από τις πολλές αξιόλογες οινικές επιλογές που μας έρχονται απ' έξω.

Καλή (μας) ανάγνωση!...